Projekt rozbudowy zespołu hal produkcji autobusów SOLARIS – Etap II

Projekt dotyczył budowy zespołu hal produkcji autobusów SOLARIS, wraz z częścią socjalną i biurową w Bolechowie koło Poznania na tereniach stanowiących niegdyś część składową Tłoczni Metali „Pressta” S.A. Projekt został podzielony na dwa etapy: etap I, w którym przewidziano budowę dwunawowej hali lakierni i konserwacji podwozi oraz fragment prostopadłej do niej hali montażu, wraz z częścią socjalną oraz etap II pozwalający osiągnąć stan docelowy inwestycji, obsługujący pod względem technologicznym cały proces budowy autobusów.

W pierwszym etapie robót (2005 / 2006) zrealizowano halę lakierni i część hali montażu końcowego z magazynem i zapleczem socjalno – biurowym, natomiast w drugim etapie przewidziano budowę nowej nawy w hali spawalni i montażu szkieletów oraz zwiększenie zakresu zadaszenia wiaty magazynowej.

Hala główna pierwotnie zaprojektowana jako czteronawowa została powiększona do pięcionawowej o szerokościach osiowych 14,5 – 30,7 – 20,5 – 27,7 – 9,4 m i wymiarach 102,7 x 141 m i wysokości ~11,0 m. Wydłużono również wiatę do wymiarów 12,3 x 105,0 m i wysokości ~6,0 m. W części hali montażu końcowego, poniżej poziomu ±0,00 posadzki, zaprojektowano pięć kanałów do montażu elementów podwozia. Posadowienie nowoprojektowanych elementów przewidziano jako bezpośrednie w postaci monolitycznych żelbetowych stóp oraz ław fundamentowych.

Po zakończeniu drugiego etapu budowy powierzchnia użytkowa zespołu hal osiągneła około 27860 m2, a kubatura wzrosła do około 255655 m3.

Projekt rozbudowy zespołu hal produkcji autobusów SOLARIS – Etap I

Projekt dotyczył budowy zespołu hal produkcji autobusów SOLARIS, wraz z częścią socjalną i biurową w Bolechowie koło Poznania na tereniach stanowiących niegdyś część składową Tłoczni Metali „Pressta” S.A. Projekt został podzielony na dwa etapy: etap I, w którym przewidziano budowę dwunawowej hali lakierni i konserwacji podwozi oraz fragment prostopadłej do niej hali montażu, wraz z częścią socjalną oraz etap II pozwalający osiągnąć stan docelowy inwestycji, obsługujący pod względem technologicznym cały proces budowy autobusów.

Halę lakierni zaprojektowano jako niepodpiwniczoną i wyróżniono w jej bryle następujące elementy: halę główną oraz budynek socjalno – biurowy. Hala główna składa się z dwóch naw o szerokościach osiowych 22,0-21,25 m i wymiarach 43,2x x112,0 m. Natomiast dwukondygnacyjny budynek socjalno – biurowy ma wymiary 7,0 x 88,0m i wysokość 10,3 m. Konstrukcję poszczególnych części budynku zaprojektowano w technologii mieszanej tj. murowane ściany w budynku socjalnym, z niektórymi żelbetowymi elementami wykonywanymi jako monolityczne (żebra, podciągi i stropy) oraz stalowa konstrukcja hali. Zaprojektowano posadowienie bezpośrednie w postaci monolitycznych żelbetowych stóp oraz ław fundamentowych (do obliczeń nośności fundamentów przyjęto posadowienie na warstwie glin piaszczystych w stanie twardoplastycznym).

Pozostała konstrukcja hali została zaprojektowana również jako niepodpiwniczona i wyróżniono w jej bryle następujące elementy: halę główną oraz wiatę. Hala główna jest czteronawowa, o szerokościach osiowych poszczególnych naw 14,5 – 30,7 – 20,5 – 27,7 m i wymiarach 93,4 x 141 m (z wyjątkiem ostatniej nawy o długości 201,5 m) i wysokości 10,8 m. Wiata ma wymiary 12,3 x 58,6 m oraz wysokość ~6,0 m. Konstrukcję poszczególnych części budynku zaprojektowano również w technologii mieszanej. Zaprojektowano posadowienie bezpośrednie w postaci monolitycznych żelbetowych stóp oraz ław fundamentowych (do obliczeń nośności fundamentów przyjęto posadowienie na warstwie glin piaszczystych).

Po zakończeniu pierwszego etapu budowy powierzchnia użytkowa zespołu hal wyniosła około 8465 m2, a kubatura około 88245 m3.

Ekspertyza techniczna oraz projekt renowacji ściany oporowej

Projekt dotyczył ściany oporowej wzniesionej w centrum miasta Poznania, wzdłuż ulicy Kościuszki, na odcinku pomiędzy ulicą Ratajczaka, a ulicą Półwiejską. Analizowana ściana powstała prawdopodobnie w okresie budowy dawnego Browaru Huggera, w końcu XIX wieku. Jej całkowita długość wynosi około 100 m. Ze względu na jej zły stan techniczny – uszkodzenia masywnej, betonowej konstrukcji (liczne spękania i ubytki) opracowano technologię, zakres oraz kolejność robót związanych z jej renowacją.

Zaprojektowano odciążenie naziomu wysokiej części ściany oporowej, odtworzenie gzymsu tej części ściany, powierzchniową renowację całej ściany oraz wyburzenie istniejących i wykonanie nowych schodów pomiędzy częścią wysoką, a niską. Na czas remontu schodów przewidziano zabezpieczenia stateczności skarpy ziemnej palisadą z kolumn jet-grouting.

Rozbudowa zakładu produkcyjnego Rehau

Projekt dotyczył rozbudowy zakładu produkcyjnego Rehau w Nochowie k. Śremu – budynku mieszalni (hala nr 12) oraz hali produkcyjnej (hala nr 13).

Ze względu na niekorzystne warunki geotechniczne (plastyczne / miękkoplastyczne gliny, wysoki poziom sączeń i wody gruntowej oraz występująca – pośrednio poniżej dna wykopu warstw nawodnionych, pod dużym ciśnieniem piasków) zaprojektowano wygrodzenie wykopu dla kondygnacji podziemnej mieszalni w technologii ścian szczelinowych. W wykopie wygrodzonym obwodową ścianą szczelinową przewidziano wykonanie płyty fundamentowej. Dla kondygnacji 0 (nad kondygnacją -1) budynku zaprojektowano żelbetową – monolityczną płytę stropową wraz z żebrami.

Ze względu na niekorzystne warunki geotechniczne oraz na ograniczone warunki wykonawstwa robót (projektowana hala znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie istnijącej hali produkcyjnej) zaprojektowano posadowienie hali produkcyjnej nr 13 na kolumnach DSM-wet o średnicy 60 cm oraz na kolumnach JET-GROUTING o średnicy minimum 80 cm.

W obrębie budynku nr 13 zaprojektowano pomieszczenie młynka z kondygnacją podziemną w konstrukcji żelbetowej. Ze względu na niekorzystne warunki geotechniczne przewidziano wygrodzenie wykopu w technologii ścianek szczelnych. Zaprojektowano monolityczną, żelbetową płytę fundamentową, ściany żelbetowe ze słupami i pilastrami, schody oraz żelbetową płytę stropową krzyżowo zbrojoną w poziomie posadzki hali nr 13.

 

Dla posadowienia 6 nowoprojektowanych silosów umiejscowionych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących silosów, przewidziano wykonanie monolitycznego, fundamentowego bloku żelbetowego opartego bezpośrednio na podatnym podłożu gruntowym.

Bramownica drogowa wraz z fundamentami

Projekt dotyczył bramownicy drogowej stanowiącej konstrukcję nośną dla znaków drogowych, usytuowaną nad ulicą Kościuszki w Poznaniu.

Obiekt zaprojektowano w konstrukcji stalowej o rozpiętości w osiach słupów 22,5 m i wysokości 6,34 m, aby po zamontowaniu bramownicy został zagwarantowany prześwit – skrajnia, pomiędzy jezdnią a najniższym elementem minimum 450 cm. Ze względu na rozpiętość i wysokość konstrukcji, a w konsekwencji konieczność ograniczenia przemieszczeń, słupy bramownicy zaprojektowano z profili zamkniętych kwadratowych tworzących w kierunku osi ulicy Kościuszki kształt litery A, natomiast samą konstrukcję nośną znajdującą się nad ulicą zaprojektowano w kształcie kratownicy przestrzennej z profili zamkniętych, okrągłych.

Remont nabrzeża portowego rzeki Warty

Projekt dotyczył remontu nabrzeża portowego rzeki Warty w Poznaniu, na wysokości ulic Szyperskiej / Garbary wraz z docelową stabilizacją naziomu.

Opracowano projekt robót remontowych, mających na celu zabezpieczenie istniejącego nabrzeża przed destrukcyjnym wpływem czynników zewnętrznych: wody płynącej rzeki Warty, wód opadowych jak i ewentualnych przemieszczeń mas gruntu od strony naziomu.

Remont nabrzeża polegał na wzmocnieniu istniejącej ścianki oporowej (stanowiącej podbudowę konstrukcji oporowej Kleina: dwuteowniki stalowe z wypełnieniem z cegły ceramicznej) za pomocą ścianki szczelnej z grodzic stalowych G-62 (lub równoważnych) wraz z konstrukcjami dodatkowymi (obsypka piaskowa, oczep żelbetowy). W ramach projektu wykonano również wzmocnienie naziomu za pomocą kolumn DSM, zmniejszające istotnie parcie naziomu na konstrukcję oporową.